با توام اي سهراب
يادته گفتي بهم:((تا شقايق هست زندگي بايد كرد؟))
نيستي سهراب ببيني.......
كه شقايق هم مرد....
.ديگر باچي كسي رو دلخوش كرد؟؟؟؟
يادته گفتي بهم:
((اومدي سراغ من....نرم و اهسته بيا.....كه مبادا تركي بردارد چيني نازك تنهايي تو؟))
اومدم آهسته.....
نرم تر از يك پر قو....
.خستته از دوري راه....
خسته و چشم به راه.....
يادته گفتي بهم:
((عاشقي يعني دچار؟؟؟))
فكر كنم شدم دچار...
.تو خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگر دچار دريا باشه.....
.آره....تنها باشه.....
دچار غمها باشه.....
يادته مي گفتي:
((گاهگاهي قفسي مي سازم...... مي فروشم به شما.....
تا با آواز شقايق كه در آن زندانيست.....
دل تنهاييتان تازه شود؟؟))
ديگه حتي اون شقايق......
كه اسير قفسه.....
سهراب.....
. ساحل يك نفسه......
نيست كه تازگي بده ........
اين دل تنهاي منو.....
پس كجاست اون قفس شقايقت؟؟؟؟؟
منو با خودت ببر به قايقت......
راست ميگفتي
:((كاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود))
آره....كاشكي دلشون شيدا بود......من به دنبال يه چيز بهترينم سهراب......
خودت گفتي بهم:((***بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است***))
اين كلمات را مي نويسم تا به يادگار بماند ....اين را مي نويسم تا شايد بتوانم با اين كلمات كه از صميم قلبم بر خواسته گوشه اي
از محبت اورا جبران كنم ...اين را مينويسم و مي دانم با زباني مالامال از محبت خوانده خواهد شد و كلماتش همراه با طپش
قلبي سر شاراز محبت همراه خواهد بود...و شايد اين كلمات حتي لايق ان نباشند كه با زبان يگانه و زيباي او خوانده شوند
اما چكنم كه قلمي به وسعت تمامي دنيا مي خواهد تا گو شه اي ازدرياي محبتش را بيان كنم اين كلنات را زماني مي نويسم
كه قلبم در سينه اماحساس سنگيني مي كند و بهانه ي دامان پر مهر اورا مي گيرد تا سر بر شانه هايش بگذارم و هاي هاي گريه
كنم وبا او رازو نياز كنم اما با همي اينها يادش به من آرامش مي دهد و با خاطرات شيريني كه از او دارم اين همه دردو رنج و
دوري و فراق را تحمل ميكنم و در آخر به ياد او و براي او فرياد مي زنم://
عزيزم دوستت دارم//
